Był rok 1995. Dla części czytelników pewnie dawno. Po raz drugi w życiu pojechałem do Nepalu, po raz pierwszy po to, by przejść słynną już wtedy trasę „Dookoła Annapurny”. Ta trzytygodniowa wędrówka przez nepalskie Himalaje wtedy zdobywała opinię (dawniej zasłużoną) najpiękniejszej pieszej trasy górskiej na świecie.
Uzbrojony w swoje pierwsze Nikony (F90 i FM2), 4 obiektywy i filmy. Wtedy zwykle brało się po kilka rolek, czasem kilkanaście. Pracowałem na slajdach, które na długo pozostały ulubionym materiałem moim i wielu moich kolegów po fachu. Kiedy teraz powiem Wam, że zabrana, oszałamiająca ilość ok. 35 rolek – dawała możliwość zrobienia niewiele ponad 1300 zdjęć w prawie 4 tygodnie – pewnie u sporej części czytelników wywołam uśmiech i politowanie. 1300 – i to z piękną zagadką, która mimo wszystko zawsze nam towarzyszyła- aż do laboratorium: co z tego wyjdzie?
Trasa lądowa z Indii do Nepalu, nawet te 19 lat temu, była zupełnie inną niż teraz – tym bardziej robiła piorunujące wrażenie – fuzją zapachów i smrodów, piękna i brzydoty, hałasu i muzyki. Sztuka fotografowania w miejscach jak Delhi czy Kathmandu – jest sztuką uważności i eliminacji. Wokół dzieje się zbyt wiele. Tyle, że wyłuskanie perełek wymaga wprawy, dyscypliny i koncentracji. Wyjazd w góry ułatwia nam życie, bo znacznie łatwiej się skoncentrować w klimacie sprzyjającym kontemplacji. Ścieżka przez góry, choć krzywa w swej geometrii i formie, jest prosta w działaniu, przez co często wpadamy w atmosferę medytacji.
Krajobraz otwierał przed nami kolejne spektakle, przerywane tabunami zasmarkanych dzieciaków we wsiach, sklepikami i budami z herbatą przy ścieżce. Z uwagi na brak EXIF’ów i samodyscypliny (rzadko robiłem precyzyjne opisy rolek i notatki w zeszycie co i kiedy fotografowałem) – mogę spekulować, że było to 300mm, f/8, 1/250 sek. i że był to 2-gi lub 3-ci dzień naszego marszu. W 1995 roku też i trasa była dłuższa, bo nie było jeszcze dróg przejezdnych, a tę, którą dojechaliśmy do Besisahar dobudowywaliśmy na bieżąco, bo kończący się właśnie monsun ulewami i potokami zlikwidował wiele jej fragmentów.
I tak, gdzieś wieczorną porą z pochmurnego dotąd nieba spłynęło na nas piękne, kontrowe światło, oświetlając szczególnie,
tonące w soczystej zieleni przeciwległe zbocze, pełne pól ryżowych. Byłem wyjątkowo rozrzutny, zrobiłem ze 3 klatki w różnych planach, ale już wtedy wiedziałem, że ten widok w widziany za pośrednictwem taniej, ciemnej trzysetki (obiektywu 70-300) jest ujmujący. Światło trwało krótką chwilę, słońce szybko zniknęło za kolejnymi chmurami, a my pomaszerowaliśmy dalej – ciężko sapiąc, z potem nie tylko na czołach – ale za to pełni zachwytu nad otaczającym nas światem.
Po wywołaniu materiałów i selekcji, fotografia ta stała się jedną z moich ulubionych i do dziś uważam ją za świetny przykład ciekawego złamania tradycyjnej formy górskich zdjęć krajobrazowych. Bolało mnie, że nie wyjąłem wtedy statywu, że zdjęcie mogłoby być zdecydowanie bardziej detaliczne, gdybym miał lepszy film, a nie tani, amatorski fujichrome200. Generalnie pod względem technicznym „szału nie było”, obiektyw też pozostawiał wiele do życzenia – przyzwoity, ale amatorski… W rejon Annapurny i na trasę wokół tego wielkiego masywu wróciłem po roku.
Wyposażony w lepsze filmy i z silnym postanowieniem powtórzenia TEJ klatki. W miejscu, gdzie były te pola ryżowe spędziliśmy wtedy 2 dni. Miałem dużo czasu. Tym razem miałem pod opieką zaledwie dwóch klientów (pracowałem wtedy jako przewodnik) – a oni, bardzo wyluzowani, cieszyli się każdą chwilą – i słusznie, nigdzie się nie spieszyli. W 1996 nic z „powtórki” nie wyszło, bo przez te 2 dni światło było fatalne – padał deszcz, wokół gór i wzgórz pływały mgły, a ja cały czas czekałem na TAKIE ŚWIATŁO. Pomyślałem – nic to, może dalej będzie lepiej.
Przywiozłem wtedy słabe fotografie, jednak nie dało mi to do myślenia. O ja głupi! Na tę trasę wracałem jeszcze kilkanaście razy. I choć za 3-cim czy 4-tym zdałem sobie sprawę, że TEGO zdjęcia nie powtórzę – to delikatna nadzieja zawsze się gdzieś tam tliła. Znacznie szybciej zdałem sobie sprawę z czegoś zupełnie innego – z tego, że tracę całą masę zdjęć, całą masę okazji na inne kadry, na rozwój, że ta
obsesja powrotu blokuje mnie, unicestwia fotograficznie w tym pięknym, wyjątkowym i ginącym miejscu.
Rok po roku trasa była inna, krótsza, bardziej cywilizowana. „Moje” pola ryżowe najpierw przecięły przewody elektryczne, później pole stopniowo znikało – i zastępowały je drobne gospodarstwa. Kiedy ze 3 lata temu zabrałem się za stopniowe kompletowanie fotografii do większej monografii rejonu Annapurny stało się jasne, że czas „polowania na wspaniałą powtórkę” jest stracony. Nie zrobiłem upragnionego zdjęcia, ani historii unicestwiania najpiękniejszego górskiego trekkingu świata. A to pierwsze, stare, choć
niedoskonałe, nadal bardzo lubię.
Felieton pojawił się w Fotopolis w nr xxxx w xxxx roku.
Nam eget dui. Etiam rhoncus. Maecenas tempus, tellus eget condimentum rhoncus, sem quam semper libero, Aliquam lorem ante, dapibus in
Nam eget dui. Etiam rhoncus. Maecenas tempus, tellus eget condimentum rhoncus, sem quam semper libero, Aliquam lorem ante, dapibus in
